Je kent wel dat kleine kind dat overal waar het ruimte zag meteen radslagen en handstanden begon te doen. Dat kind was ik. Niet zozeer om te stoefen, maar gewoon om te tonen wat ik kon. Ik was toen al een trotse gymnaste, en dat ben ik nog altijd.

Als je je afvraagt wat voor soort turnen ik doe: ik doe toestelturnen. Dat betekent trainen op de balk, de ongelijke leggers, het paard (of de pegasus) en de grond. Het is een sport die al van jongs af aan een deel van mijn leven is. Ik ben begonnen op mijn vijf jaar, en het einde is eerlijk gezegd nog niet in zicht. Ik zei altijd: zolang mijn lichaam nog kan, stop ik niet.


Een gymnaste zijn is een deel van wie ik ben. Stoppen zou betekenen dat ik ook een stukje van mezelf verlies. Het is voor mij zoveel meer dan gewoon een sport. Ik ben ermee opgegroeid, en het heeft mij gevormd: op mooie manieren, maar soms ook op moeilijke.

Als turnster wordt er enorm gefocust op discipline en perfectionisme. Je traint hard, blijft herhalen, en streeft altijd naar beter. Dat perfectionisme heb ik ook meegenomen in mijn dagelijks leven. Ik wil alles zo goed en perfect mogelijk doen, wat soms zijn voordelen heeft, maar ook zeker zijn nadelen.

Daarnaast heeft turnen mij geleerd om door te zetten en niet snel op te geven. En daar ben ik oprecht dankbaar voor.