Vriendschap - Love
Vrienden behoren tot de belangrijkste mensen in mijn leven.
Zij zijn er, altijd, op zowel de slechte als de goede dagen.
Helaas waren ze er niet vanaf dag één...
In de schaduw
Als ik even terugkijk naar mijn verleden en mijn vriendschappen, besef ik dat ik eigenlijk altijd wel genoeg vrienden heb gehad. Het probleem lag ergens anders: ik liep vaak in de schaduw van kinderen met een sterker karakter dan ik. Ik was verlegen en vond anderen altijd ‘cooler’. Ik keek naar hen op, zowel in het lager onderwijs als in het middelbaar. Ik denk dat ik me vaak minderwaardig voelde. Ik durfde niet voor mezelf opkomen. Ik volgde. Of toch… tot in het derde middelbaar.
De sprong
Tot dat moment zat ik op een school waar ik mijn soort mensen, mijn echte vrienden, niet vond. Natuurlijk had ik er wel mensen rond mij, maar diep vanbinnen wist ik dat het niet mijn personen waren. Dat gevoel bleef knagen, tot het punt waarop ik echt weg wilde van die school. Ik zei tegen mama: ik wil mijn komende jaren van het middelbaar beleven en ervan genieten als een echte jongere. Met vrienden.
Daarom nam ik een grote stap. Na de paasvakantie van datzelfde schooljaar veranderde ik nog van school. Het was mijn beste kans, want de school waar ik naartoe wou had maar een beperkt aantal plaatsen. Als ik zeker wilde zijn, moest ik springen, en dat deed ik.
Mijn plek
In het begin was het absoluut eng. Iedereen heeft op zo’n moment al zijn kliekjes gevormd, en jij komt daar binnen als een soort ‘indringer’. Die eerste periode was zoeken. Zoeken naar waar ik hoorde, wie mijn mensen waren. In het derde middelbaar waren er dus wel wat avonden waarop ik wenend thuiskwam. Momenten van twijfel, van onzekerheid. Maar stilaan, tegen het einde van dat schooljaar, begon alles vlotter te lopen. Ik vond mijn plek. Ik vond mijn mensen. Ik begon me meer thuis te voelen.
Mijn mensen
Het vierde middelbaar werd een topjaar. Dat was het moment waarop alles op zijn plaats viel. Ik had mijn vaste groepje gevonden: Ella, Lore en Viki. In het vijfde middelbaar groeide dat kleine groepje uit tot iets groters. ‘De jongens’ kwamen erbij, en plots waren we met een grote groep van vrienden. Een echte vriendengroep, zoals je die altijd hoopt te hebben. De groep waar je van alles met meemaakt. De groep die je liefhebt.
Toen het middelbaar was afgerond, hoorde ik vaak: “de meesten ga je later toch niet meer horen.” Maar net die zin is wat mij motiveert. Het motiveert mij om hen elke week te zien, om te blijven samenkomen in wat we samen hebben opgebouwd.
Elke week opnieuw
En dat doen we ook. Elke week opnieuw. Vrijdag- of zaterdagavond is het café time in ons stamcafé. Die momenten zijn intussen een gewoonte geworden, een stukje van ons leven. We komen allemaal samen, om bij te babbelen en gezellig iets te drinken. Meer hebben we niet nodig. Er wordt wekelijks deze zin in onze groepschat gestuurd: "Vanavond belle?". Belle is de afkorting van het café Bellevue. En dan reageren de meesten met een duimpje omhoog of omlaag. Soms zitten we met vier aan een tafel, andere keren met acht. Elke week is het ander volk. Je hebt natuurlijk ook de vrienden die er elke week zijn. Die momenten koester ik.
One of a kind
